Lees meer over onze auteur Diana Venema

Hallo allemaal, mijn naam is Diana Venema. Leerkracht in het basisonderwijs en daarnaast psychomotorisch kindercoach. Ik ben 47 jaar en woon samen met mijn drie kinderen in het mooie Friesland.

Al 25 jaar..

Deze maand ia het alweer 25 jaar geleden dat ik werkzaam werd in het onderwijs. Het zat destijds niet in mijn plannen om in het onderwijs te gaan werken. Ik wilde met kinderen werken. Dat wist ik heel zeker. Ik had de opleiding MBO SPW afgerond en wist nog niet zo goed hoe ik verder wilde. Daarom deed ik nog een jaar de kopklas SCW en voor mijn stage wilde ik wel bij een kindertehuis werken. Helaas (of achteraf bekeken, gelukkig) was daar geen plaats voor mij, maar wel op de school die daar op het terrein stond.

Daar kon ik mijn stage doen als klassenassistent in het speciaal onderwijs met kinderen met gedragsproblemen. Op mijn eerste stagedag raakte ik aan de praat met de nieuwe directeur van de school. Het was voor ons beiden de eerste dag en ik vertelde over mijn opleiding en het SPW diploma dat ik al had.

Drie dagen later werd ik uitgenodigd in het kantoor van de directeur. Er was een klassenassistent met een burnout en de vraag was of ik haar werk kon overnemen, aangezien ik het juiste diploma al had. Eh… tsja… het overrompelde, maar natuurlijk wilde ik dat, maar ik wilde wel mijn stage en schooljaar afmaken. Dus zogezegd zo gedaan, mijn stageplek werd ook mijn werkplek. Uiteindelijk heb ik daar 2,5 jaar gewerkt en daar is mijn liefde voor het onderwijs ontstaan.

Ik wilde meer! Ik wilde zelf voor de klas staan! Samen met nog een paar collega klassenassistentes hebben wij ons aangemeld voor de verkorte pabo. We moesten voldoen aan een heel eisenpakket en het nodige werk werd er voor verricht en gelukkig werd ik toegelaten1
Dat betekende dat ik deze school verliet en mij geheel richtte op mijn nieuwe opleiding.

Diploma op zak

Twee jaar later en met mijn pabo diploma op zak, mocht ik als leerkracht aan het werk. Ik had me in de laatste periode van de opleiding gericht op de bovenbouw. Daar lag mijn affiniteit. Ik heb gewerkt in groep 5,6 en 7. Vijf jaar later en een zoon rijker, wilde ik graag dichterbij huis werken en kon ik binnen onze onderwijsorganisatie op een andere school gaan werken. Ook daar werkte ik weer in groep 5,6 en soms een uitstapje naar groep 7.

Kleuters

Op een gegeven moment merkte ik dat ik zin kreeg in een andere uitdaging en wilde ik graag in een andere groep werken. Er was echter maar één collega die wilde ruilen en dat was de kleuterleerkracht! Tsja…. Hmmmm… wilde ik dat wel? Kleuters?!

Ik dacht erover na, liep een dagje mee in de kleutergroep en ik begon een beetje warm te lopen.. Minder methodegebonden werken, speelser werken.. het sprak me wel aan.

“Oké, ik doe het 1 jaar en als het niet bevalt, dan wil ik weer kunnen ruilen!” zei ik tegen mijn collega’s. (Het werden uiteindelijk wel wat meer jaren, maar met plezier!)

En laat dàt nou het jaar zijn waarin ik het meeste heb geleerd! Ik leerde waar de basis wordt gelegd en wat er nodig is om een goede basis op te bouwen.

Op een dag was er een cursusmiddag over motorisch remedial teaching en de cursusleider vertelde dat kinderen die moeite hadden met leren lezen, vaak ook moeite hebben met de schoolslag en huppelen.

Ik dacht aan mijn zoon (inmiddels een groep 4 leerling). Hij had moeite met het leren lezen, maar was ook al bijna twee jaar bezig met zwemles en kreeg de coördinatie van de schoolslag maar niet voor elkaar. Zou hij wel kunnen huppelen??

Thuisgekomen, gelijk gecheckt. En inderdaad, ook het huppelen lukte hem niet.

Ik ben mij verder gaan verdiepen en kwam het boek “Dyslexie en touwtje springen” van Marijke van Vuure tegen. Dat boek heb ik in één ruk uitgelezen! Mijn interesse werd nog meer getriggerd. Toen stuitte ik via facebook op de cursus “leerproblemen de baas” van beweeg en groei opleiding en training in Katwijk. Tijdens deze cursusdagen vielen zoveel kwartjes.. Zoveel leerlingen passeerden de revue in mijn gedachten. Leerlingen die heel hard werkten, veel hulp en begeleiding kregen, maar weinig vooruit gingen. Kippenvel kreeg ik ervan. Daar hoorde ik voor het eerst over de opleiding tot psychomotorisch kindercoach. Na overleg met mijn leidinggevende ben ik de opleiding gaan doen en reed ik regelmatig de afsluitdijk over richting Katwijk.

Daar heb ik zoveel geleerd over waarom motoriek zo belangrijk is om tot een optimale ontwikkeling te komen.

Het is inmiddels 7 jaar geleden dat ik mijn diploma tot psychomotorisch kindercoach heb behaald en vele cursussen volgden. Elke cursus over de psychomotoriek is een feestje voor mij en tegenwoordig geef ik ook workshops over psychomotoriek in de klas en geef ik, namens Beweeg en groei opleiding en training, de cursus “Leerproblemen de baas” (waar het bij mij mee begon) in Friesland.

Ik zeg altijd tegen de cursisten: “Pas op, want als je met het psychomotoriekvirus bent besmet, wil je meer!”

Nog steeds ben ik werkzaam als leerkracht en daarnaast werk ik als psychomotorisch kindercoach, zowel op de school waar ik werkzaam ben als buiten school om. Mijn missie is zoveel mogelijk kinderen helpen en vooral de boodschap over het belang van bewegen voor het leren over te brengen!

Ik vind het superleuk dat ik jullie in mijn blogs mee mag nemen naar de wereld van Psychomotoriek in de klas. Ik hoop mijn enthousiasme naar jullie over te kunnen brengen!

Diana Venema