“School is een gevangenis en huiswerk is een taakstraf!”

Dat riep mijn oudste zoon ooit, en die woorden bleven bij me. Als psychomotorisch kindercoach kijk ik daar nu anders naar.

Hij zat nog op de basisschool en had moeite met lezen, spelling en het automatiseren bij het rekenen. Hij had inmiddels een dyslexieverklaring en kreeg extra begeleiding in lezen en spelling van een dyslexiespecialist en er kwam een rekenspecialist naar school om hem te helpen bij het rekenwerk.

Naast dat het werk op school hem de nodige moeite kostte, moest hij ook thuis nog extra oefenen. Hoe frustrerend moet dat zijn voor een kind?!

Ik werd mij bewust van wat wij als leerkrachten (vaak onbewust met goede bedoelingen) van onze leerlingen vragen. Dan heb je als kind al moeite met de vakken op school en wat moet je doen?

Thuis na schooltijd nog meer lezen, extra spellingwoorden oefenen, rekensommen maken, etc.

Wat een frustratie!

Kinderen ervaren dan veel stress en laat stress nou geen positief effect hebben op het leerproces.

Zoals je in mijn voorstelblog hebt kunnen lezen, ben ik mede door de leerproblemen die mijn zoon ervaarde, psychomotorisch kindercoach geworden. Nadat ik het boek “Dyslexie en touwtjespringen” van Marijke van Vuure had gelezen, ging ik met mijn zoon aan de slag, maar met je eigen kind oefenen kan soms een beproeving zijn en dus zocht ik een deskundige die hem zou kunnen helpen. Hij kreeg wel hulp van deskundigen op school, maar dat was allemaal gericht op de cognitieve vaardigheden. Helaas was er niemand in onze nabijheid met expertise op het psychomotorische gebied. Gelukkig kwam de cursus “Leerproblemen de baas” op mijn pad en werd ik zelf de deskundige.

Wat vind ik het een meerwaarde voor mijn werk als leerkracht om psychomotorisch kindercoach te zijn. Je kijkt zo anders naar je leerlingen en hun ontwikkeling. Het is zo fijn om in te kunnen springen op hun behoeftes en te weten dat er meer mogelijk is dan een kind alleen maar extra laten oefenen van wat het nog niet kan.

Laten we eens kijken naar het huppelen..

Ik schreef in mijn voorstelblog over de cursusmiddag motorisch remedial teaching waarin de cursusleider vertelde dat kinderen die moeite hebben met leren lezen, vaak moeite hebben met de schoolslag bij het zwemmen en ook nog niet kunnen huppelen.

Mijn zoon bleek inderdaad niet te kunnen huppelen.

Hoe zit dat nou?

Bij het leren lezen moeten de hersenhelften met elkaar samenwerken en is het nodig dat er meerdere delen van de hersenen met elkaar samenwerken. Dus niet alleen links en rechts, maar ook voor en achter is actief en dat vereist een goede samenwerking en daar zijn goede verbindingen voor nodig. Bij het leren van de schoolslag en het huppelen is er ook een goede samenwerking nodig in de hersenen, want onze armen en benen worden natuurlijk aangestuurd vanuit het brein.

Hoe meer kinderen bewegen, hoe meer coördinatie er ontstaat in het lijf, hoe meer coördinatie er komt in het brein en dat zorgt er weer voor dat het leren gemakkelijker gaat.

Bewegen is dus de basis!

Kinderen bewegen tegenwoordig steeds minder. De tv, computers, tablets en telefoons zijn steeds meer in beeld gekomen. Dat voorkomt dat kinderen gaan bewegen en spelen en juist die beweging is juist zo belangrijk voor de ontwikkeling van de cognitieve ontwikkeling.

Beweging maakt ook myeline aan. Myeline is de smeerolie in de hersenen en het zorgt voor het transport van signaaltjes tussen zenuwen. Hoe meer myeline, hoe sneller de overdracht.

Er wordt gelukkig tegenwoordig steeds meer aan bewegend leren gedaan. Steeds meer leerkrachten zijn zich bewust dat kinderen meer beweging nodig hebben. Ik weet uit ervaring dat het soms lastig is om -naast alle lessen die je moet voorbereiden- ook nog moet bedenken hoe je bepaalde lesdoelen weer om moet zetten in een bewegend leren activiteit. Wees je bewust dat gewoon even in beweging zijn, al gewoon goed is voor het kinderbrein!

Wil je werken aan die coördinatie in het brein? Laat de kinderen kruipend, hinkelend, huppelend over de gang hun jas ophalen wanneer ze naar buiten gaan. Doe de kruisloop tussen de lessen door (de linkerhand tikt de rechterknie aan en de rechterhand tikt de linkerknie aan). Start elke gymles met huppelen. Kijk eens hoe dat gaat. En lukt het nog niet? Neem het kind mee aan de hand en huppel samen.

Vorig schooljaar moest ik met mijn groep 3 altijd een stuk wandelen naar de sporthal voor de gymlessen en we hadden altijd een bepaald stuk van de route dat ons “huppelgebied” was en een stuk dat ons “hinkelgebied” was. Op dat stuk werd er altijd gehuppeld en gehinkeld. Mocht ik het een keer vergeten, dan waren er altijd kinderen die riepen: “Juf, we zijn bij het huppelgebied!” en zo huppelden en hinkelden we naar de sporthal. Een mooie warming up!

Ga dus veel huppelen met je leerlingen! (Bijkomend voordeel; je wordt er vaak ook nog heel vrolijk van?)

En hoe gaat het nou met je zoon?..

..hoor ik je denken. Met mijn zoon ben ik veel aan het oefenen geweest. Hij is inmiddels bijna 18 jaar en hoewel zijn dyslexie hem nog wel eens parten speelde, is zijn coördinatie flink vooruit gegaan en werd het leren gemakkelijker voor hem.

Dit was natuurlijk nog maar een klein onderdeel van de psychomotoriek. Ik hoop jullie de komende tijd nog meer te kunnen vertellen over het belang van psychomotoriek en welke achterliggende motorische oorzaken er kunnen zitten achter leerproblemen. Het lijkt me ontzettend leuk om mijn ervaringen in de praktijk als leerkracht en psychomotorisch kindercoach met jullie te delen.

Ben je nieuwsgierig en wil je nu al meer weten over de psychomotoriek? Kijk ook eens op mijn social media pagina’s “psychomotorisch kindercoach Diana Venema” op Facebook, instagram en linkedIn. Ik geef ook workshops Psychomotoriek in de klas” en “Een psychomotorische kijk op het schrijfonderwijs”.

Zaterdag 15 en 22 maart geef ik weer de cursus “Leerproblemen de baas”. Deze tweedaagse cursus is een hele mooie basiscursus waarin je leert over de leervoorwaarden die nodig zijn om een kind te leren lezen, schrijven en rekenen. Je leert dan ook wat je kunt doen om die vaardigheden bij oudere kinderen alsnog te helpen ontwikkelen.

Diana Venema